Presteren op school. Sociaal zijn. Digitaal meekomen. Vriendjes hebben. Zichzelf vergelijken met iedereen op sociale media. Weten wat ze later willen. Groot zijn wanneer ze klein zijn. Klein zijn wanneer ze groot willen zijn.

En tegelijk zie ik ouders die alles proberen. Die ’s nachts naast een piekerend kind zitten. Die honderd keer hebben uitgelegd dat de wereld veilig is. Die meelezen op ouderavonden, luisteren naar de juf of meester, boekjes kopen, bij de huisarts vragen of het “normaal” is. Ouders die precies weten dat er iets vast zit in hun kind, maar niet meer weten waar ze de sleutel moeten zoeken.

Kinderhypnose is de plek waar ik met jullie kind naar die sleutel ga zoeken.

Wat een kind vandaag mag leren, hoeft de volwassene straks niet meer met veel moeite af te leren. Wat op zesjarige leeftijd nog gemakkelijk in beweging komt, kan op 36 een jarenlang patroon zijn. Daar begint mijn vuur voor dit werk. Bij kinderen kan ik meehelpen om cirkels te doorbreken voordat ze zich helemaal vastzetten. En dat is wat mij drijft.

Kinderhypnose is een vorm van hypnotherapie die speciaal is afgestemd op kinderen. Ik werk met verhalen, verbeelding, spel en zachte suggesties. Je kind zit gewoon op de bank of in een stoel, luistert naar mijn stem en gaat op reis in zijn eigen hoofd. Dat is voor kinderen totaal natuurlijk. Ze bewegen de hele dag al tussen wat ze “echt” noemen en wat ze “verbeeld” noemen. Dat maakt hun brein juist zo ontvankelijk voor deze manier van werken.

Wat kinderhypnose NIET is: geen show, geen slaap, geen “in de macht” zijn, geen slingerhorloge, geen dingen zeggen die je kind later spijt heeft. Wat op tv gebeurt is entertainment, niks van dat alles zit in mijn praktijk.

Wat kinderhypnose WEL is: een rustige, veilige staat waarin je kind makkelijker toegang heeft tot de laag waar reacties, gevoelens en gewoontes worden aangestuurd. Op die laag kan iets nieuws landen. Zachter dan met een gesprek, sneller dan met alleen oefenen, en op een manier die aansluit bij hoe een kinderbrein werkt.

Voordat we ook maar iets doen, moet er veiligheid zijn. Voor je kind. En voor jou als ouder. Dat is voor mij het allerbelangrijkste. Punt.

Ik zal nooit tegen een kind in werken. Wanneer je kind aangeeft dat het niet wil, of dat het even genoeg is, is dat het antwoord. Er wordt niks doorgezet, niks doorgeduwd, niks “toch geprobeerd omdat het ergens goed voor is”.

Ik zal nooit iets in het hoofd van je kind “planten”. Hypnose werkt niet zo. Een kind accepteert alleen wat aansluit bij wie het is en wat het zelf wil. Zijn eigen waarden en gevoel staan altijd voorop.

Ik zal nooit een sessie alleen met je kind beginnen zonder dat wij als ouder(s) en ik elkaar eerst hebben gesproken. Iedere begeleiding begint met een intake-gesprek met jullie als ouders, zonder je kind erbij. Zodat we samen precies weten waar we staan, waar we heen willen, en hoe we het samen aanpakken.

Ik zal nooit doen alsof ik precies weet wat jouw kind nodig heeft. Jij kent je kind op een manier waarop ik dat nooit in één sessie kan. Al die informatie is voor mij waardevol en die neem ik serieus mee.

Ik zal nooit dingen aan jou terugkoppelen die het vertrouwen van je kind zouden schaden. Een kind verdient een veilige plek waar het weet dat wat het bij mij zegt geen automatische route heeft naar thuis. Hoe we die grens tekenen bespreken we van tevoren zorgvuldig, aangepast aan de leeftijd en situatie van je kind.

Ik werk vanuit één basisregel: alles gebeurt in samenspraak. Met jou als ouder. En met je kind zelf.

De aanpak past zich aan bij de leeftijd van je kind.

4 tot 7 jaar: Ik werk met veel verhalen, verbeelding, spel en beelden. Voor deze leeftijd voelt kinderhypnose vaak als “een leuke ontspanningsreis”. Het woord “hypnose” gebruik ik dan meestal niet, dat is namelijk voor deze leeftijd ook helemaal niet nodig.

7 tot 12 jaar: Verbeelding blijft belangrijk maar we kunnen ook meer gesprek toevoegen. Kinderen in deze fase snappen “helpen om beter te slapen” of “helpen om minder bang te zijn” heel goed. We kunnen samen concreet werken aan wat het kind zelf wil veranderen.

12 jaar en ouder (jongeren): Meer gesprek, meer NLP-technieken, meer eigen regie voor de jongere. Ze kiezen bewust mee wat ze willen aanpakken en hoe. Bij deze leeftijd noem ik hypnotherapie meestal wel gewoon bij naam.

Bij volwassenen zijn veel patronen jarenlang geoefend. Ze zijn stevig. Ze reageren snel. En hoewel ze zeker kunnen veranderen, kost het vaak meer tijd en herhaling om nieuwe paden aan te leggen.

Bij kinderen is dat totaal anders.

Een kinderbrein is nog volop in ontwikkeling. Nieuwe verbindingen zijn makkelijker aan te leggen. Oude reacties zitten nog niet in het asfalt. En kinderen zijn van nature al de hele dag bezig met verbeelding, dromen, alsof-spelen, verhalen. Dat is precies de laag waarop hypnotherapie werkt. Voor een kind is die staat vertrouwd en natuurlijk. Vaak zelfs leuk.

Wat we in een paar sessies met een kind kunnen doen, kost bij een volwassene met precies dezelfde hulpvraag vaak veel langer.

Dat komt doordat vroeg ingrijpen iets anders is dan later ingrijpen. Wanneer je een patroon aanpakt voordat het zich helemaal vastzet in het lichaam en de gewoontes, hoef je later minder af te leren.

Dat is voor mij de meest waardevolle kant van dit werk. Wanneer een kind vandaag mag leren dat het veilig kan slapen. Vandaag mag ervaren dat het genoeg is zoals het is. Vandaag mag ontdekken dat een spreekbeurt geen ramp is. Dan neemt dat kind dat leren mee. Naar volwassenheid. Naar relaties. Naar ouderschap. En zo doorbreken we iets voor generaties.

Je hebt het al zo vaak uitgelegd.
En je kind gelooft je waarschijnlijk ook.
Alleen komt de spanning terug zodra het moment daar is.

Misschien heb je al honderd keer gezegd dat er niets onder het bed ligt. Dat fouten maken erbij hoort. Dat de juf of meester niet boos wordt. Dat jij terugkomt. Dat andere kinderen waarschijnlijk niet eens zo naar hem of haar kijken.

Je hebt het rustig gezegd. Je hebt het boos gezegd. Je hebt geprobeerd het even te negeren, hopend dat het vanzelf overwaait. Je hebt boekjes voorgelezen. Je hebt gezocht op internet op momenten dat je zelf niet meer kon slapen. Je hebt je afgevraagd of het aan jou ligt, aan de opvoeding, aan iets wat je niet ziet.

En je kind begrijpt alles wat je zegt waarschijnlijk ook echt. Tot het moment daar is. Dan neemt de spanning het opnieuw over.

Dat is geen falen. Van jou niet, van je kind niet. Zo werkt een kinderbrein: rationeel begrijpen en werkelijk anders voelen worden op verschillende niveaus aangestuurd. Wat een kind weet en wat een kind kan zijn twee dingen. Wat je bij jouw kind ziet is geen gebrek aan intelligentie en geen gebrek aan wilskracht. Het is dat de laag waar de reactie zit, met woorden alleen niet meer te bereiken is.

Wat een kind op zo’n moment nodig heeft, is geen extra uitleg. Wel een andere ingang.

Gelukkig maar.

Een kind communiceert op veel meer manieren dan alleen met woorden. Met tekeningen. Met beelden. Met verhalen. Met wat het doet en wat het juist laat. Met welke vragen het blijft herhalen en welke antwoorden op een dag ineens genoeg zijn.

Wat ik doe sluit daarop aan.

Bij jongere kinderen werk ik veel met verbeelding, spel en verhalen. Kinderen hebben van nature een ingang tot dit soort werk. Ze bewegen zonder moeite tussen wat je “echt” noemt en wat je “verbeeld” noemt. Voor mij is dat een enorme kracht om mee te werken.

Bij oudere kinderen en jongeren werk ik ook met gesprek, met NLP-technieken en waar passend met hypnotherapie. Altijd op maat van het kind dat tegenover me zit, wat het al aankan en waar het klaar voor is.

Ik wil eerst contact. Ik wil dat een kind zich veilig voelt en dat er nieuwsgierigheid ontstaat. Pas daarna kijken we wat er nodig is. Ik werk nooit tegen een kind in. En een kind mag op elk moment aangeven wat het wel of niet wil.

Wat ik doe voelt voor een kind meestal niet als “therapie” of “aan iets werken”. Eerder als samen iets ontdekken. En precies daar zit de kracht: verandering die geen wilskracht hoeft, maar die op een dieper niveau vanzelf mag gebeuren.

Ouders kennen hun kind op een manier waarop ik dat nooit in één sessie kan. Jij weet welke woorden je kind gebruikt wanneer het echt spannend wordt. Welk gezichtje het trekt vlak voor het moeilijk wordt. Welke rituelen thuis werken en welke sinds vorig jaar geen effect meer hebben. Wat er in het gezin is veranderd. Wat er op school gebeurt. Wat de vorige juf of meester zei en wat de nieuwe niet ziet.

Al die informatie is voor mij goud waard. Daarom begint iedere begeleiding met een intake-gesprek met jou als ouder, zonder je kind erbij. Zodat we samen een compleet beeld hebben voordat ik jouw kind ontmoet.

Tegelijk verdient een kind een veilige plek. Een plek waar het weet dat wat het bij mij zegt geen automatische route heeft naar thuis. Dat vertrouwen is de basis waarop we werken. Zonder dat vertrouwen komt een kind niet in beweging.

Hoe we die twee dingen combineren, hangt af van leeftijd, hulpvraag en jullie situatie. Bij jongere kinderen ben je vaak deel van het proces. Bij oudere kinderen en jongeren geef ik meer ruimte aan hun eigen proces, terwijl ik jou op hoofdlijnen mee laat kijken in wat we samen doen. Wat we op welke manier terugkoppelen, bespreken we vooraf zorgvuldig.

Wat ik jou als ouder graag wil meegeven:

Wat je bij je kind ziet, hoeft geen bewijs te zijn dat er iets aan jou ligt. Kinderen ontwikkelen automatische reacties omdat hun brein daar op enig moment iets mee wilde. Een reactie die op dat moment zinvol was. Sommige van die reacties blijven later helpend. Andere niet meer. Wat ik met jouw kind samen doe, is kijken welke van die reacties inmiddels mogen gaan.

Je weet dat je veilig bent.
Je systeem heeft die boodschap alleen nog niet ontvangen.

Angst is oorspronkelijk een heel logisch systeem. Een deel van je brein dat sneller reageert dan je bewuste denken en dat ontworpen is om je te beschermen. En bij een groot deel van de tijd doet het zijn werk zoals het hoort.

Maar soms is dat alarmsysteem zichzelf op scherp gaan zetten voor situaties die geen echt gevaar meer vormen. Een vliegtuig. Een presentatie. Een winkel op een drukke zaterdag. Een naald bij de huisarts. Een gedachte die uit het niets binnenkomt.

En terwijl jouw denkende hoofd rustig kan uitleggen dat er niets aan de hand is, doet je lijf iets heel anders. Je hart gaat sneller. Je ademhaling wordt oppervlakkig. Je maag trekt samen. Je hoofd begint razendsnel scenario’s te maken. Je wilt weg. Je controleert. Je stelt gerust. Je vermijdt op de duur de situatie helemaal.

En elke keer dat iemand tegen je zegt “maar er is toch niets om bang voor te zijn”, denk je: dat weet ik zelf ook. Ik weet het alleen niet op de plek waar het uitmaakt.

Angstklachten en paniekaanvallen zitten precies op die plek. En dat is precies waar ik met je werk.

Angst wordt aangestuurd door een dieper deel van je brein dan de laag waarmee jij nadenkt. Dat is de reden dat “gewoon anders denken” of “er van overtuigen dat je veilig bent” op een gegeven moment stopt met werken. Je bewuste mind snapt allang wat er aan de hand is. Je onderbewuste mind, waar de reactie zit, is die boodschap alleen niet gaan geloven.

Iedere keer dat je angst wint van jouw wilskracht, wordt het pad in je brein waarop die reactie loopt iets steviger. Dat is neurologie, geen zwakte. Je hersenen zijn heel goed in wat ze veel doen. En als je systeem al jaren dezelfde alarm-reactie oefent, wordt die reactie steeds automatischer.

Het goede nieuws is: hetzelfde principe werkt de andere kant op. Je brein maakt evenveel moeite om nieuwe paden aan te leggen wanneer we die met gerichte aandacht ondersteunen. Dat is precies wat hypnotherapie, NLP en Time Line Therapy® doen. Ze werken op het niveau waar de angst zit en helpen je systeem een andere ervaring op te bouwen. Zonder dat je jezelf iedere keer opnieuw moet overtuigen dat het oké is.

Voor de meeste mensen die met angst of paniekklachten binnenkomen is dit een opluchting. Je hoeft niet slimmer, sterker of rationeler te worden. Je systeem mag iets leren wat het tot nu toe nog niet geoefend heeft.

Hypnotherapie gebruik ik om samen met jouw systeem in een rustige staat naar de angst-reactie te kijken. Vanuit die staat kunnen we werken met de plek waar het lichaam de spanning heeft opgeslagen. Voor veel mensen met paniekaanvallen, sociale angst of aanhoudende onrust is dit de laag waar praten alleen niet meer komt.

Time Line Therapy® zet ik in wanneer angst is ontstaan rondom een specifieke gebeurtenis of periode. We werken met hoe je brein die ervaring heeft opgeslagen en met de emotionele lading die daar nog uit voortkomt. Zonder dat we opnieuw en opnieuw over die gebeurtenis hoeven te praten.

NLP gebruik ik om te werken met de manier waarop je hersenen de angstige situatie “verpakken”. Kleine verschuivingen in beelden, taal en betekenis geven vaak grote verschuivingen in reactie en gevoel.

Welke methode we op welk moment inzetten, bepalen we samen op basis van jouw hulpvraag. Wat je meebrengt is geen probleem dat gefikst moet worden. Het is informatie waarmee we werken.

Voor een ander misschien klein.
Voor jou groot genoeg om rekening mee te houden.

Een fobie is een angst voor iets specifieks die zich op onderbewust niveau heeft vastgezet. Vliegen. Naalden. Spinnen. Autorijden. Tandarts. Bruggen. Overgeven. Kleine ruimtes. Honden. Vaak weet je zelf allang dat de reactie groter is dan de situatie logisch gezien vraagt. En toch reageert je systeem alsof er echt gevaar is.

Wat dat concreet betekent:

Een vakantie niet boeken vanwege het vliegtuig. Altijd de trap nemen omdat een lift niet lukt. De tandarts uitstellen tot je echt niet meer kunt. De straat oversteken wanneer je een hond ziet. Misselijk worden bij het idee van een naald. Niet naar een etentje durven omdat je bang bent om over te geven. Snelwegen niet meer rijden. Extra kilometers omrijden om een brug te vermijden.

Een fobie kan ongemerkt steeds meer keuzes voor je gaan maken. Waar je heen gaat. Wie je ziet. Wat je aanpakt. Wat je niet meer aandurft.

En hoe langer een fobie meeloopt, hoe meer je eromheen bouwt om hem te vermijden. Tot je op een gegeven moment beseft dat een deel van je leven zich richt op wat je juist wilt ontlopen.

Dat mag anders. En vaak sneller dan mensen denken.

Wat je bij een fobie ervaart is geen zwakte en geen gebrek aan wilskracht. Het is een reflex die ergens is aangelegd, meestal op een moment dat je brein die reactie zinvol vond. Bij een hond die je hoorde blaffen als kind. Bij een moment van misselijkheid. Bij een ervaring met een naald. Bij turbulentie waar iemand naast je heftig reageerde.

Sindsdien heeft je systeem die reactie iedere keer geoefend. Bewust of onbewust. En hoe meer je hem oefent, hoe steviger het pad in je brein wordt waarop die reactie loopt.

Wat we bij een fobie doen is niet “je jezelf leren wegdenken van de angst”. Je systeem heeft geleerd om zo te reageren, en het kan iets nieuws leren wanneer we het op de juiste manier ondersteunen. Op het niveau waar de reflex zit, in plaats van op het niveau waar jouw denkende hoofd al lang snapt dat het onlogisch is.

Voor fobieën heb ik in de opleiding NLP een specifiek model geleerd: het Fast Phobia Model. Dit is ontwikkeld om je systeem in relatief korte tijd te laten “herzien” hoe het naar de fobie-situatie kijkt. Voor veel mensen betekent dat ze binnen enkele sessies verschil ervaren in hoe hun lijf reageert op wat vroeger een automatische paniek was.

Er hoeft niet opnieuw en opnieuw geoefend te worden met de situatie zelf. Er hoeft niets onder dwang. En je hoeft je fobie niet uit te leggen, of te rechtvaardigen waarom hij “er is”.

We beginnen met begrijpen waar en wanneer de fobie is ontstaan. Vaak weet je dat zelf. Soms komt dat pas tijdens de sessies naar boven.

Fast Phobia (NLP) gebruik ik om je systeem op een veilige manier een andere ervaring te laten opbouwen met wat nu een automatische reactie is.

Hypnotherapie zet ik in wanneer de fobie zich vast heeft gezet in specifieke lichamelijke reacties (misselijkheid, ademnood, verkramping). We werken op het niveau waar het lichaam de spanning vasthoudt.

Time Line Therapy® gebruik ik wanneer de fobie is gekoppeld aan een ervaring uit vroeger die nog emotionele lading heeft. Die lading kan op een vriendelijke manier zachter worden zonder dat we het hele verhaal opnieuw hoeven door te leven.

Wat je bij mij niet krijgt: gedwongen exposure zonder opbouw, of “gewoon confronteren tot je eroverheen bent”. Wat je wel krijgt: werken op de plek waar de reactie zit, met een aanpak die je systeem kan volgen op jouw tempo.

Je bent gestopt met werken.
Maar vanbinnen ben je nog steeds aan het werk.

Misschien zit je thuis van je werk. Je agenda is leger. De huisarts of bedrijfsarts heeft gezegd dat je rust moet nemen. Je weet dat je moet herstellen. En toch lig je op de bank met een hoofd dat lijstjes maakt.

Of je functioneert nog wel. Je gaat naar je werk. Je regelt thuis. Je bent er voor de mensen om je heen. En van buiten lijkt alles onder controle. Terwijl je vanbinnen voelt dat het steeds meer kost. Dat je minder energie hebt dan voorheen. Dat kleine dingen groter aankomen dan zou moeten.

Wat mensen met stress- en burn-outklachten mij vertellen is vaak precies dit:

“Ik voel me schuldig omdat ik niets doe.”
“Ik schrik van een mailtje.”
“Ik denk alweer aan wanneer ik terug moet.”
“Ik probeer zelfs van herstellen een project te maken dat ik goed moet uitvoeren.”
“Rusten helpt even. Maar zodra ik weer iets probeer voel ik het meteen terug.”
“Ik ben mezelf niet meer.”

Rust aan de buitenkant is iets anders dan rust vanbinnen.

En daar zit ook precies waar burn-outklachten mee te maken hebben. Het is niet alleen “te veel doen” of “te weinig herstel”. Het is een systeem dat zichzelf op scherp heeft leren zetten en waar rust op zichzelf onvoldoende is om die staat te resetten.

Wat veel mensen met stress- en burn-outklachten ervaren, is dat rust nemen op zich niet meer helpt op de manier die je zou hopen. Je slaapt uit. Je zit thuis. Je hebt tijd. En toch blijft het hoofd doorlopen en zit de spanning ergens in je lijf vast.

Dat komt omdat een burn-out zelden alleen over vermoeidheid gaat. Er zit vaak iets onder wat de overbelasting mede in gang heeft gehouden. Overtuigingen die je jaren met je meedraagt zonder ze bewust te kiezen. Bijvoorbeeld: “ik moet altijd voor anderen zorgen”, “als ik nee zeg ga ik iemand teleurstellen”, “als ik niet doorga val ik om”, “rust moet ik verdienen”. Die overtuigingen zijn ergens in je systeem geland. Meestal ver voordat het werk begon. En zolang die overtuigingen op de automatische piloot blijven meelopen, kost herstellen jou meer moeite dan het zou moeten.

Wat werken op onderbewust niveau doet, is die overtuigingen zichtbaar maken en op een vriendelijke manier heronderzoeken. Vaak zonder dat je er urenlang over hoeft te praten. Door met NLP en Time Line Therapy® te kijken waar die overtuigingen zijn ontstaan, kunnen we bij de wortel iets in beweging brengen. Dat is de laag waarop echte rust weer mogelijk wordt.

Bovendien werken hypnotherapie en gerichte ontspanning direct op je zenuwstelsel. Ze helpen je systeem om weer te leren wat rust ís, in plaats van rust proberen af te dwingen met wilskracht.

Kort gezegd: we werken zowel aan het lijf (zenuwstelsel dat op scherp staat) als aan de patronen die de overbelasting mede in stand hielden. Zodat herstel niet iets is wat je hoeft te “doen”, maar iets wat vanzelf mag gebeuren.

Hypnotherapie voor het zenuwstelsel: je systeem uit de constante alarm-stand halen en weer laten voelen wat rust is. Voor slecht slapen, lichamelijke spanning en het hoofd dat niet uit gaat.

NLP voor de overtuigingen die de overbelasting hebben helpen bouwen. “Ik moet sterk zijn”, “ik mag niet stilstaan”, “als ik niet lever ben ik niks waard”. Deze overtuigingen mogen op een vriendelijke manier herzien worden.

Time Line Therapy® voor emotionele lading die onder de klachten meeloopt. Boosheid, verdriet of schuldgevoel die zich in de loop van jaren hebben opgehoopt. Deze kunnen op een dieper niveau zachter worden.

Op maat van waar jij nu staat. Vaak in combinatie met wat huisarts of bedrijfsarts al doet. Ik werk niet in plaats van medische begeleiding, wel aanvullend waar dat passend is.

Je weet precies wat je de volgende keer anders gaat doen.
Tot de volgende keer er is.

Nee zeggen. Niet meteen reageren. Niet alles persoonlijk nemen. Niet opnieuw voor iemand zorgen terwijl je zelf leeg bent. Niet blijven twijfelen. Niet jezelf kleiner maken. Niet wachten tot alles perfect is. Niet ja zeggen om de sfeer goed te houden.

Je kunt het jezelf honderd keer voornemen. Je kunt lijstjes maken. Boeken lezen. Podcasts luisteren. In gesprek gaan met iemand die zegt “jij moet gewoon eens leren om…”. En je snapt het allemaal. Rationeel is het duidelijk.

Maar op het moment zelf is de oude reactie sneller dan je bewuste keuze.

Je hoort jezelf ja zeggen terwijl je hoofd nee schreeuwt. Je voelt jezelf terugtrekken terwijl je eigenlijk wilde blijven. Je verontschuldigt je terwijl er niets te verontschuldigen was. Je maakt jezelf kleiner in een gezelschap waar niemand daarom vraagt. Je pleast, perfectioneert, pieker en herstel je van gesprekken die uren geleden al voorbij zijn.

En achteraf denk je: waarom deed ik dat weer.

Omdat een patroon iets is dat je op automatische piloot draait. En automatische piloten worden niet met wilskracht uitgezet.

Elk patroon dat je nu ziet in jezelf, is ooit ergens ontstaan. Meestal veel eerder dan je denkt. Vaak in een periode waarin dat gedrag jou hielp om overeind te blijven, om veilig te zijn, om liefde te ontvangen, of om conflicten uit de weg te gaan.

Op dat moment was het slim.

Een kind dat pleast, is een kind dat heeft geleerd dat dit rust brengt in het huis. Een kind dat perfectioneert, heeft ontdekt dat dit erkenning oplevert. Een kind dat zichzelf klein maakt, heeft geleerd dat dit veiliger is dan opvallen. Een kind dat te veel verantwoordelijkheid draagt, heeft dat vaak overgenomen omdat iemand het moest doen.

Op dat moment kloppen die overtuigingen. Ze passen bij de wereld waarin ze zijn ontstaan. En je hersenen zijn zo ontworpen dat ze wat werkt, snel automatiseren. Vanaf een bepaald moment hoef je er niet meer over na te denken. Je doet het gewoon.

Jaren later ben je in een heel ander leven aangekomen. Andere mensen om je heen. Andere situaties. Andere veiligheid. En toch draai je systeem nog steeds diezelfde patronen. Op dezelfde automatische manier. Zonder dat je er nog voor kiest. Sterker nog: vaak zelfs terwijl je bewuste hoofd zegt “ik wil dit niet meer”.

Wilskracht werkt hier maar tot op zekere hoogte. Het is als proberen op een pad in het bos te lopen dat inmiddels met asfalt is dichtgelegd. De aanleg van dat pad zit veel dieper dan het besluit om er niet meer op te lopen.

Wat wél werkt, is werken op de laag waar het patroon zit. Onderbewust. Op het niveau waar je brein leert. En daar helpen NLP en hypnotherapie precies. Ze werken met de beelden, taal en betekenis die het patroon in stand houden en helpen je systeem nieuwe paden aan te leggen die passen bij wie je nu bent en wat je nu wilt.

Time Line Therapy® gaat een stap verder. Die werkt met de oorspronkelijke beslissing die je ergens hebt genomen (“ik ben niet goed genoeg”, “ik moet altijd voor anderen zorgen”, “ik mag geen ruimte innemen”) en helpt je die beslissing te vervangen door iets dat wel past bij wie je nu bent.

Voor veel mensen is dit een opluchting. Je hoeft jezelf niet steeds opnieuw op te leggen wat je “eigenlijk zou moeten doen”. Je gaat het langzaam gewoon anders voelen. En anders reageren, zonder dat je jezelf iedere keer opnieuw hoeft te dwingen.

NLP zet ik in om de beelden, taal en betekenis die het patroon dragen op een dieper niveau te herzien. Vaak zijn kleine verschuivingen genoeg om grote reacties anders te laten voelen.

Time Line Therapy® gebruik ik voor de oorspronkelijke overtuigingen (“ik ben niet goed genoeg”, “ik moet mij bewijzen”, “ik hoor er niet bij”, “ik mag geen ruimte innemen”). Deze kunnen op een vriendelijke manier oplossen zonder dat we opnieuw over het verleden hoeven te praten.

Hypnotherapie zet ik in om je systeem in een rustige staat te brengen waarin nieuwe patronen makkelijker mogen landen. En om lichamelijke reacties die met het patroon meelopen (verkramping, ademloosheid, buikpijn) te ontspannen.

We werken samen. Op wat er nu speelt. En op wat er onder ligt. Voor veel mensen betekent dat binnen enkele sessies al iets verschuift wat jaren onbeweeglijk voelde.

Er hoeft niet eerst een naam voor te zijn
voordat je er iets mee mag doen.

Misschien kun je niet precies aanwijzen wat er misgaat. Er is geen duidelijke angst. Geen groot verlies waar alles mee begon. Je hebt geen burn-out gekregen. En als iemand vraagt wat er precies aan de hand is, weet je eigenlijk niet goed wat je moet antwoorden.

Je weet alleen dat je je niet voelt zoals je je zou willen voelen. Dat je jezelf ergens onderweg misschien een beetje bent kwijtgeraakt. Dat er iets is wat je aandacht vraagt, ook al kun je niet precies zeggen wat.

Dat is genoeg om samen te gaan kijken.

Sommige mensen lopen mijn praktijk binnen met een heel duidelijke hulpvraag. “Ik wil van mijn vliegangst af.” “Mijn kind durft niet alleen te slapen.” “Ik zit thuis met een burn-out.”

Maar wat je ook wel eens hoort in mijn praktijk is dit: mensen die aan tafel gaan zitten en zeggen dat ze eigenlijk niet weten waar ze moeten beginnen. Dat ze functioneren. Dat ze werken, zorgen, afspreken, lachen, doen wat er van hen verwacht wordt. En toch voelt er iets niet.

Misschien voel je weinig. Misschien juist te veel. Misschien ben je sneller geïrriteerd dan vroeger. Je hoofd staat altijd aan. Je twijfelt veel aan jezelf. Je hebt weinig energie zonder aanwijsbare reden. Je voelt je onrustig zonder te weten waarom. Je herinnert je niet goed wanneer je zelf voor het laatst hebt gekozen wat je wilde. Je bent gestopt met iets waar je vroeger blij van werd zonder dat je merkte dat het weg was gegaan.

Of je bent op een dag opgestaan en je hebt gedacht: wanneer ben ik degene geworden die ik nu ben? En vind ik dat ik dat wel ben?

Dat “je vindt dat” is misschien wel het belangrijkste stukje. Want als je merkt dat je dat niet vindt, dan is er iets aan het bewegen. En bewegen wil je meestal ergens naartoe.

Een eerste gesprek hoeft bij mij niet te beginnen met een perfecte hulpvraag. Sterker nog, soms zit juist in wat moeilijk uit te leggen is belangrijke informatie.

Ik wil horen waar je tegenaan loopt. Wanneer je het merkt. Wanneer juist niet. Wat je al geprobeerd hebt. Wat er gebeurt op momenten waarop je anders reageert dan je eigenlijk zou willen. En vooral: als dit niet meer in de weg zou zitten, wat zou er dan anders zijn?

Van daaruit onderzoeken we samen wat aandacht nodig heeft.

Ja.

Je hoeft geen diagnose of grote crisis te hebben om therapeutische begeleiding te mogen zoeken. Therapie kan ook betekenen dat je wilt begrijpen waarom bepaalde reacties, gevoelens of patronen zich blijven herhalen en dat je daar iets in wilt veranderen.

In mijn praktijk werk ik onder andere met hypnotherapie, NLP en Time Line Therapy®. Welke methode we gebruiken is niet het vertrekpunt. Jij bent dat.

Wanneer je op een dag merkt dat je jezelf niet meer herkent zonder dat er één specifieke oorzaak is, komt dat vaak omdat er in de loop van de jaren allerlei kleine dingen zijn gaan meelopen die je bewuste hoofd niet meer registreert. Overtuigingen die je ergens hebt opgepakt. Ervaringen die net geen “trauma” waren en toch iets in je hebben achtergelaten. Rollen die je bent gaan spelen. Aannames over wie je hoort te zijn.

Al die dingen bij elkaar bepalen hoe je systeem op je huidige leven reageert. En op een gegeven moment kan dat systeem gaan piepen, ook wanneer er niets zichtbaars aan de hand is.

Wat wij samen doen is niet iets kapotmaken en herstellen. We onderzoeken wat er in jou meeloopt zonder dat je er nog voor kiest. Vaak zonder dat je er precies woorden voor hoeft te vinden. En vaak komen er in de eerste sessies al dingen bovendrijven waar je in gesprekken tot nu toe niet bij kwam.

Werken op onderbewust niveau doet iets wat praten alleen niet kan: het maakt zichtbaar wat je overdag niet ziet, en het helpt je systeem om iets wat lang op de automaat draaide op een dag weer een keuze te maken.

Jullie weten allebei wat er misgaat.
En toch staan jullie er volgende week weer.

Soms begint het met iets kleins. Een opmerking. Een toon. Een blik. Een zin die twintig keer eerder gezegd is en die vandaag ineens harder aankomt.

De één voelt zich niet gehoord en gaat harder praten. De ander voelt druk en trekt zich terug. Dat terugtrekken voelt voor de eerste als meer afstand. Die extra afstand vraagt om meer nabijheid. Die vraag om meer nabijheid voelt voor de tweede weer als druk. En zo gaat het spiraaltje.

Voor je het weet gaat het gesprek allang niet meer over waar het mee begon. En zitten jullie in een discussie die op een discussie van drie weken geleden lijkt. En op een van drie maanden geleden. En op een van vorig jaar.

Wat je zou willen is elkaar bereiken zoals in het begin. Wat je krijgt is dezelfde dans in nog een nieuwe versie.

En achteraf denken jullie allebei: waarom lukt dit ons niet, terwijl we allebei van elkaar houden.

Soms is samen praten passend. Soms blijkt dat één van jullie eerst iets individueels wil onderzoeken.

Tijdens een kennismaking kijken we wat er speelt en of mijn manier van werken daarbij past. Wanneer gespecialiseerde relatietherapie passender is, zal ik dat ook zeggen.

Elk mens brengt in een relatie meer mee dan alleen wat er nu tussen jullie speelt. Je brengt patronen mee uit hoe je bent opgegroeid. Uit hoe er thuis werd omgegaan met conflict, met nabijheid, met stilte. Uit eerdere relaties. Uit ervaringen waar jouw brein onbewust een conclusie uit heeft getrokken over wat veilig is en wat niet.

Die patronen lopen mee. Zonder dat je er nog voor kiest. Ze bepalen of jij bij spanning naar de ander toe wil of juist rust nodig hebt. Of jij je woede meteen laat zien of eerst inslikt. Of jij makkelijk vraagt wat je nodig hebt of ervan uitgaat dat de ander het toch niet gaat geven. Of jij bij een kritische opmerking direct dichtklapt omdat er iets in je hoofd zegt: hier ken ik het gevoel van.

En jullie doen dit allebei. Op verschillende manieren. Vanuit een verschillend “hier ken ik het gevoel van”. En dat komt allebei op tafel op het moment dat het spannend wordt.

Praten helpt om die dynamiek te herkennen. Maar echt anders reageren vraagt om iets meer dan alleen begrijpen wat er gebeurt. Anders reageren vraagt dat de reflex die je uit vroeger meeneemt, op een dieper niveau iets nieuws leert. En dat is precies waar hypnotherapie, NLP en Time Line Therapy® voor bedoeld zijn.

Wat we in een individuele sessie doen: kijken welke van jouw reacties eigenlijk niet meer bij jouw huidige leven passen. En werken op het niveau waar die reactie zit, zodat je op een gegeven moment merkt dat jij iets anders doet in het moment zelf. Zonder dat je jezelf iedere keer opnieuw hoeft te overtuigen.

Ik werk vooral individueel met mensen die iets willen onderzoeken over hun eigen aandeel in hun relatie. Soms is dat een partner die vastloopt in dezelfde reactie en er iets aan wil doen. Soms is dat iemand die telkens opnieuw in relaties merkt dat hetzelfde gevoel terugkomt.

NLP gebruik ik om te kijken naar de communicatiepatronen en de betekenissen die je onbewust aan gedrag van de ander geeft. Kleine verschuivingen daarin kunnen grote verschuivingen in hoe je reageert brengen.

Time Line Therapy® zet ik in wanneer er oude pijn of overtuigingen meelopen die niet in de huidige relatie zijn ontstaan. “Ik ben niet genoeg”, “ik word toch verlaten”, “als ik echt laat zien wat ik voel gaat het mis”. Deze kunnen op een vriendelijke manier oplossen.

Hypnotherapie gebruik ik om je systeem in een rustige staat te brengen waarin nieuwe reacties makkelijker mogen landen. Vooral wanneer je lichaam in relaties in de “vecht, vlucht of bevries”-stand schiet zonder dat je bewust kunt kiezen.

Wanneer jullie samen op gesprek willen kijken we op de kennismaking of dat passend is. Wanneer gespecialiseerde relatietherapie beter aansluit, zeg ik dat eerlijk en denk ik graag mee wie voor jullie op dat moment de juiste plek is.

Rouw volgt geen planning.

Niet na zes weken. Niet na een jaar. En soms ook niet na twintig jaar. Wanneer iemand overlijdt van wie je hield, verandert niet één dag van je leven, maar de vorm van alle dagen die daarna komen.

Iemand die je hebt verloren blijft mee in wie jij bent geworden. In je stem wanneer je iets zegt wat zij zou hebben gezegd. In je adem wanneer je bij de deur staat waar zij bij hoorde. In je stilte wanneer er iemand jarig is die er niet meer is. In het lege plekje aan tafel dat niemand op de kop tikt en dat toch iedere avond leeg blijft.

Je kunt lachen, werken, kinderen krijgen, op vakantie gaan en een heel leven bouwen terwijl je iemand nog steeds mist. Dat is geen falen in het “verwerken”. Dat is hoe liefde eruitziet wanneer die iemand vasthoudt die er niet meer is.

Rouw is geen probleem dat opgelost moet worden.

En toch krijgen mensen die rouwen op enig moment de boodschap dat ze het “inmiddels wel een plek moeten hebben gegeven”. Alsof verdriet een houdbaarheidsdatum heeft. Alsof er een streep gezet kan worden onder wie er ooit was. Alsof “verder” iets anders zou betekenen dan “verder met iemand missen”.

Zo werkt het niet. En je weet dat, want je voelt het iedere keer wanneer iemand zegt “je moet nu echt gaan proberen om…” en er iets in jou dichtklapt.

Wat cliënten mij vertellen is dit: naast het gemis is er iets anders gaan meelopen. Angst dat er nog iemand kan wegvallen. Schuld over wat er wel of niet is gezegd op die laatste dag. Boosheid die zich nergens kan richten. Een beeld dat op de slechtst denkbare momenten terugkomt. Slapeloze nachten waarin alles opnieuw wordt afgespeeld. Woorden die nooit gezegd zijn en die daarom nog zwaarder worden. Of een overtuiging die je toen nodig had om door te kunnen: “ik moet sterk zijn voor de anderen”, “ik heb geen tijd voor mezelf”, “als ik nu voel val ik om”. En die overtuiging draag je nu, jaren later, nog steeds mee zonder dat je er nog voor kiest.

Dat is geen zwakte. Dat is wat een lichaam en een mind doen wanneer iets te groot is om in één keer te dragen. Er wordt van alles ingekapseld. Weggezet. Ergens tijdelijk geparkeerd. En “tijdelijk” wordt jaren.

Wat ik met je kan doen, is niet iemand teruggeven. En het gemis niet kleiner maken dan het is. Wel: samen kijken naar wat er rondom het verlies is gaan meelopen. En kijken of iets van die extra last op een vriendelijke manier zachter mag worden. Zodat je iemand kunt blijven missen zonder dat je zelf hoeft mee te stoppen met leven.

Ik was zes jaar oud toen mijn moeder overleed.

Op die leeftijd begrijp je de dood anders dan wanneer je volwassen bent. Maar je leven verandert wel.

Rouw was in mijn familie al bekend voordat mijn moeder er niet meer was. Ik was ongeveer een jaar oud toen mijn oma van moederskant overleed, en aan die kant waren daarvoor al meer verliezen geweest. Ik ben opgegroeid in een familie waarin de dood zich al vroeg had aangediend en waarin niet iedereen dezelfde woorden vond om ermee om te gaan.

Bij ons werd er na het overlijden van mijn moeder weinig over gesproken. Iedereen probeerde op zijn eigen manier door te gaan. De liefde was er, alleen kreeg die zelden nog de vorm van woorden.

Ik leerde vroeg hoe makkelijk een kind mee kan bewegen met wat er om haar heen gebeurt. Hoe je kunt spelen en lachen terwijl je ondertussen iets draagt waar je nog geen woorden voor hebt. En hoe iets jaren later opnieuw betekenis kan krijgen wanneer je er als volwassene op een andere manier naar kunt kijken.

Rouw bleef in mijn leven aanwezig. Mijn vader kreeg een ernstig ongeluk en belandde in coma. De angst om ook hem te verliezen liep maandenlang met mij mee. Ik heb mijn opa vastgehouden op het moment dat hij overleed. Twee jaar geleden verloor ik mijn oma van wie ik ontzettend hield. En op andere momenten in mijn leven zijn er mensen dichtbij mij en dichtbij mensen die ik liefheb weggevallen op manieren waar geen handboek een antwoord op heeft.

Rouw is voor mij daarom geen theoretisch onderwerp. Ik ken de vorm die verlies aanneemt wanneer je jong bent en woorden mist. Ik ken de vorm van verlies waar je zelf bij aanwezig bent. Ik ken de angst die meekomt wanneer iemand van wie je houdt tussen leven en dood zweeft. En ik ken hoe iemand jaren later opnieuw in je leven mag komen op een manier die zachter is dan het verdriet.

Daarom ligt werken met rouw mij na aan het hart.

Jouw verhaal is jouw verhaal. Wat mijn eigen ervaring mij geeft, is de zekerheid dat verdriet zich soms stil houdt en er toch is. Dat rouw geen lineaire lijn is. En dat verder leven iets heel anders is dan vergeten.

Een kind rouwt in stukjes.

Vijf minuten intens verdrietig, en daarna vragen of het buiten mag spelen. Dat is geen teken dat het verdriet weg is. Dat is hoe kleine mensen zichzelf beschermen tegen iets wat groter is dan zij op dat moment aankunnen.

Kinderen hebben nog niet de woorden of het brein om verlies te dragen zoals wij dat doen. Ze pakken het op in stukken. Ze leggen het weer neer. En ze doen dat door te bewegen tussen spelen en verdriet, tussen vragen en stilte, tussen “gewoon” doen en ineens ontroostbaar zijn.

Wat je bij kinderen kunt zien:

Vragen die maar terugkomen. “Waarom is opa doodgegaan? Waar is opa nu?” Ook wanneer je het al drie keer hebt uitgelegd.

Boosheid die uit het niets komt. Om een sok die niet past. Om een broertje dat te dichtbij zit.

Angst dat iemand anders ook doodgaat. Papa gaat naar zijn werk en er ontstaat een knoop in de maag.

Niet alleen willen slapen. Meer bevestiging zoeken dan eerst. Even niet meer uit je buurt willen zijn.

Buikpijn zonder duidelijke oorzaak. Hoofdpijn. Vermoeidheid.

Teruggetrokken gedrag. Minder plezier in dingen die eerst leuk waren.

Of juist helemaal niets opvallends. Een kind dat “het gelukkig goed lijkt te doen” en jaren later ineens vastloopt in iets waarvan de wortels niemand nog herkent.

En soms is wat je ziet niet eens verdriet zelf. Het is iets wat rondom het verdriet is ontstaan om er niet aan te hoeven. Een overtuiging die het kind hielp overeind te blijven: “ik moet flink zijn voor papa”, “ik mag geen extra zorg zijn”, “als ik voel ga ik kapot”. Overtuigingen die op het moment beschermend zijn en die jaren later een patroon kunnen worden waar het kind veel last van krijgt in relaties, op school, of in hoe het naar zichzelf kijkt.

Ik wil een kind niet leren dat verdriet weg moet. Dat is nooit mijn intentie. Wel wil ik ruimte maken voor wat er is. En samen kijken of er rondom het verlies angst, spanning, schuld of overtuigingen zijn ontstaan waar het kind zichtbaar of onzichtbaar mee loopt. Zodat wat op dit moment beschermt op een dag mag oplossen wanneer het niet meer nodig is.

Bij kinderen werk ik met verhalen, spel en beelden. De therapeutische werking is dezelfde als bij volwassenen. Alleen de vorm sluit aan bij het kind. En jij als ouder bent altijd deel van dat proces.

Die liefde en dat gemis verkleinen we niet. En ik zou niet willen dat dat kon.

Waar we samen naar kijken is wat er rondom het verlies is gaan meelopen. Slapeloze nachten waarin alles opnieuw wordt afgespeeld. Beelden die op de slechtst denkbare momenten terugkomen. Angst dat er nog iemand kan wegvallen. Boosheid die zich nergens kan richten. Schuldgevoel over die laatste dag. Of overtuigingen die je toen nodig had om overeind te blijven en die nu, jaren later, nog steeds meelopen zonder dat je er nog voor kiest.

Daar kan werken op een dieper niveau iets doen wat praten alleen niet meer bereikt.

Twee mensen kunnen precies dezelfde hulpvraag noemen en iets totaal anders nodig hebben.

Daarom begint mijn werk niet met de techniek. Het begint met jou.

Ik wil weten wat er gebeurt. Wanneer het gebeurt. Wat je al geprobeerd hebt. Wat je wilt dat er verandert. En waaraan jij straks zou merken dat er werkelijk iets anders is.

Wanneer mensen “hypnose” horen, denken ze meestal aan een tv-show. Iemand op een podium. Publiek dat kraait als een haan. Een showman die het overneemt.

Dat is één manier om hypnose te gebruiken: als entertainment.

Wat ik in mijn praktijk doe, staat daar helemaal los van. Ik zet hypnose in als vorm van therapie. Rustig, gericht en altijd in samenwerking met jou. Jij houdt op elk moment de leiding.

Herken je dit? Je zit in een boek en iemand vraagt drie keer of je mee-eet. Pas de derde keer hoor je het. Of: je rijdt naar huis en je herinnert je de laatste tien minuten van de rit niet meer, terwijl je alles correct hebt gedaan. Of: je kijkt een film en de aftiteling loopt terwijl je nog met tranen in je ogen zit.

Dat zijn allemaal lichte trance-toestanden. Ze gebeuren de hele dag door, bij iedereen.

Hypnotherapie werkt in eenzelfde soort toestand. Alleen dan gericht, en met een doel dat we samen bepalen. Terwijl jij ontspant, ontstaat er ruimte om te werken op een laag waar denken alleen je meestal niet kan brengen.

Denk aan die momenten waarop je jezelf toestemming gaf om helemaal niks. Een middag onder een boom. Een strand in de zon. Een warm bad na een lange dag. Zo’n moment waarop je hoofd voor het eerst in tijden echt zacht werd.

Zo voelen de meeste mensen zich tijdens een sessie.

Sommigen ervaren dat hun lichaam even zwaar wordt. Anderen voelen zich juist licht, alsof ze een klein beetje boven de stoel zweven. Bijna iedereen hoort en herinnert zich alles wat er is besproken.

Wat ik zeg landt niet op de plek waar je normaal nadenkt. Het landt dieper, op een laag waar reacties, gewoonten en emoties worden aangestuurd. En daar ontstaat de verandering.

Herken je zinnen als deze?

“Ik weet dat ik niet bang hoef te zijn, en toch bonkt mijn hart zodra ik het vliegtuig instap.”
“Ik weet dat ik grenzen wil aangeven, en toch hoor ik mezelf weer zeggen dat het prima is.”
“Ik weet dat wat gebeurd is voorbij is, en toch zit die knoop nog in mijn maag.”
“Ik snap precies waar mijn patroon vandaan komt. Alleen verandert het niet.”

Je herkent ze omdat ze bij bijna iedereen voorkomen.

Je hersenen werken op twee niveaus. Je bewuste mind is het niveau waarmee je nadenkt, plant, redeneert en logische keuzes maakt. Je onderbewuste mind is het niveau waar reacties, gewoonten, emoties, patronen en fysieke sensaties worden aangestuurd. Verreweg het meeste van wat je op een dag doet, komt uit die onderbewuste mind.

Praten met je bewuste mind helpt je begrijpen waar iets vandaan komt.
Werken met je onderbewuste mind zorgt dat een reactie werkelijk anders gaat voelen.

Vandaar de zin die op deze site steeds terugkomt: als begrijpen alleen niet genoeg is.

Hypnotherapie is een stuk van wat ik doe. Er zijn twee andere methodes die ik regelmatig inzet, omdat ze de sessie krachtiger maken.

NLP (neurolinguïstisch programmeren) werkt met de manier waarop je hersenen taal, beelden en betekenis met elkaar verbinden. Kleine veranderingen in hoe je iets in gedachten “verpakt” kunnen grote verschuivingen in gevoel en reactie geven.

Time Line Therapy® is een methode die ontwikkeld is om emoties als boosheid, verdriet, angst, pijn en schuldgevoel op een vriendelijke manier los te laten. Ook belemmerende beslissingen die je ooit over jezelf hebt genomen (“ik ben niet goed genoeg”, “ik hoor er niet bij”, “ik mag geen ruimte innemen”) kunnen op dit niveau opgelost worden.

Voor veel mensen is dit de rustigste manier van loslaten die ze ooit hebben ervaren. Er hoeft niet opnieuw en opnieuw over pijn gepraat te worden om die pijn te laten zakken.

Welke methode we op welk moment inzetten, bepalen we samen, op maat van jouw hulpvraag.

Hypnotherapie is complementair. In sommige situaties is specialistische zorg de eerste stap. Bij acute crisis-situaties, ernstige psychiatrische klachten (zoals psychose), actieve verslaving en medische aandoeningen waarvoor specialistische behandeling loopt, verwijs ik door of werk ik in overleg met je behandelaar.

Wanneer ik denk dat iemand anders je op dit moment beter kan helpen, zeg ik dat eerlijk. En als je zelf twijfelt of mijn manier van werken bij jouw hulpvraag past, kunnen we tijdens een kennismaking samen kijken.

Ik was zes toen mijn moeder overleed.

Ik weet nog dat ik voelde dat de wereld om me heen bleef doordraaien, terwijl er iets in mij was gestopt. En dat ik heel snel leerde dat ik het beste kon zorgen dat niemand zich zorgen om mij hoefde te maken. Ik leerde meebewegen. Ik leerde sterk zijn. Ik leerde dat het handig is om aan te voelen wat een ander nodig heeft, want dat werd dan meestal ook rustiger om me heen.

Later kreeg mijn vader een ernstig ongeluk. En opnieuw ging ik doen wat ik geleerd had. Doorgaan. Regelen. Erbij blijven. Sterk zijn voor iemand anders.

Het klopte allemaal. Ik functioneerde. Ik lachte. Ik ging naar school, later naar mijn werk, kreeg vrienden, kreeg een gezin. En vanbinnen ging ik door met wat ik jong geleerd had: aanvoelen wat een ander nodig heeft, mezelf klein maken wanneer dat rustiger was, doorgaan wanneer stilstaan misschien nodig was.

Pas veel later merkte ik hoe diep dat zat. Aan de buitenkant ging alles goed. Vanbinnen bleef er iets trekken. Rusteloos zijn zonder duidelijke reden. Moeite hebben met vertragen. Het idee dat ik het altijd zelf moest oplossen. En op onverwachte momenten voelen dat er meer verdriet in me zat dan waar ik ruimte voor had.

Toen ontdekte ik dat er verschil is tussen rationeel begrijpen waarom je iets doet en werkelijk merken dat een reactie in je verandert. Dat verschil bracht me bij hypnotherapie, NLP en Time Line Therapy®. En het bracht mij bij mezelf op een manier die ik met alleen praten en nadenken nooit had bereikt.

Dat is de reden dat ik dit werk doe. Ik ken beide kanten van de stoel. Ik weet hoe het is om te functioneren terwijl er vanbinnen iets aandacht vraagt. Ik weet hoe het is om jarenlang te denken dat iets bij jou hoort, terwijl het eigenlijk iets is wat je ooit hebt aangeleerd om te overleven.

Mijn verhaal maakt mij niet de expert van jouw verhaal. Het maakt wel dat ik niet snel schrik van wat iemand meebrengt. En dat ik geloof dat wat in beweging is gekomen, ook weer kan bewegen.

Vertel me wat er speelt. Bij jou. Bij je kind. Of tussen jullie.

Dan kijken we samen of mijn manier van werken past.