Gezin · Hely Bouwmans

School, vrij, school, vrij. Wat doen die rare meiweken met je kind?

Herken je dit?

Even kijken. De vakantie begon hier in regio zuid op vrijdag 17 april. 2 en een halve week later, op woensdag 6 mei, ging de schoolbel weer. En wat voor een week dat was: een halve dag woensdag, een hele dag donderdag, een halve dag vrijdag. Weekend.

Deze week dan: drie schooldagen. Daarna Hemelvaart op donderdag, en een studiedag op vrijdag. Volgende week één gewone schoolweek, en dan alweer Pinkstermaandag.

Lijkt het of je twee keer moet kijken om te zien of dit klopt? Dat klopt. En als jij dat al merkt, kun je je voorstellen wat het met een kinderbrein doet.

Misschien herken je dit bij je kind: opeens weer trager ’s ochtends. Niet meer wil aankleden. Plotseling buikpijn, terwijl het in de vakantie zo lekker liep. Korte lontjes ’s avonds. Driftbuien om iets kleins. Het ene moment vrolijk, het volgende moment in tranen. Slechter slapen.

En jij ondertussen? Je probeert het ritme erin te houden, regelt de logistiek, vangt de gemoedsbeweging op. Welkom in de meiweken.

Waarom dit kinderen zo raakt

Kinderen leven van ritme. Dat heeft alles te maken met hoe hun zenuwstelsel informatie verwerkt en veiligheid ervaart. En een vast ritme geeft veiligheid. Het lichaam weet wat er komt: nu opstaan, nu eten, nu naar school, nu weer naar huis, nu slapen. In dat voorspelbare ritme kunnen ze ontspannen.

Als dat ritme breekt, ook al is het maar een paar dagen, moet het zenuwstelsel opnieuw rekenen. Wat is vandaag? Schooldag? Vrije dag? Voor een kinderbrein dat nog volop in ontwikkeling is, kost dat energie. Veel energie.

En dan komt daar de emotionele kant nog bij. Een vakantie van twee en een half weken voelt als veiligheid: thuis zijn, mama of papa dichtbij, geen verplichtingen. Naar school gaan na zo’n periode is voor sommige kinderen alsof er weer iets wordt afgepakt. Niet rationeel, niet bewust, maar lijfelijk.

Voor mijn eigen zoon van vier en een half was de eerste schoolochtend na de vakantie ook geen feest. Hij heeft helemaal geen zin meer in school, zei hij. En nu deze week alweer Hemelvaart in zicht is, is die hele rare puzzel van schooldagen en vrije dagen voor hem niet te overzien. Logisch ook. Voor een vierjarige is een agenda nog een raadsel.

Wat je kunt zien aan je kind

Sommige kinderen reageren duidelijk en heftig. Andere kinderen passen zich aan en laten weinig zien, totdat het er ergens anders uitkomt.

Het hoeven geen alarmsignalen te zijn, maar het zijn boodschappen. Het lichaam en gedrag van een kind spreken als woorden tekortschieten.

Wat doet dit met jou als ouder?

Iets wat ik in mijn praktijk vaak terughoor: de stress van het kind landt bij de ouder, en de stress van de ouder landt weer bij het kind. Een kringetje dat zichzelf in stand kan houden.

Want ondertussen worstel jij ook. Met de logistiek, met de verwachtingen vanuit school, met je werk dat geen rare uren kent. Misschien voel je ook zelf een soort onrust, een licht soort vermoeidheid die niet bij dit weer past.

En als je dan ’s ochtends voor de zoveelste keer hetzelfde gesprek voert met je kind dat niet wil, kan iets in jou knappen. Boos worden om iets kleins. Streng zijn op een toon die je niet bij jezelf vindt passen. En daarna schuldgevoel.

Dat is geen falen. Dat is overbelasting. Jouw zenuwstelsel is ook op zoek naar ritme.

Wat je nu, deze week, kunt doen

Je hoeft niet meteen “iets” te doen om je kind te helpen. Soms is erkenning genoeg.

Wanneer professionele begeleiding helpt

Voor de meeste kinderen golft het mee en is het in juni weer rustiger. Maar soms blijft het hangen. Soms zie je dat de buikpijn ook na de zomervakantie nog elke ochtend terugkomt. Dat de angst voor school dieper zit dan een paar onrustige weken kunnen verklaren.

Dan kan professionele begeleiding helpen. Met hypnotherapie en speciaal voor kinderen aangepaste NLP-technieken werk ik met die diepere lagen. Het kind hoeft niet uitgebreid te kunnen vertellen wat er is. We werken met spel, beeld, verbeelding en lijfgevoel. Vaak zijn een paar sessies al genoeg om patronen te laten verschuiven.

En soms is er ook iets bij jou als ouder dat aandacht vraagt. Een patroon dat je herkent, een spanning die niet wegtrekt, een gevoel van “ik kan dit niet meer alleen”. Daar mag je ook met mij over komen.

Tot slot

Deze meiweken gaan voorbij. En je kind gaat hier door. Maar wat je nu doet, in hoe je het benoemt, in hoe je verbindt, in hoe je voor jezelf zorgt, dat draagt verder dan deze week.

En als je voelt dat er meer speelt dan de meiweken alleen: ik ben er.